หมูน้อยลอย..............ลม

       ฉันไม่รู้สักนิดว่าฉันมีความรัก พอรู้ฉันก็กำลังจะเลิกรัก

ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ ฉันยังไม่ได้ดื่มด่ำกับความรักเลยนี่

ฉันอาลัยมันจริง ฉันเสียดายเวลาเหล่านั้นเหลือเกิน

ฉันหยิ่งทะนงนักหรือ เธอจึงไม่เเยเเส

ก็น่าหรอกไอ้หัวใจอำมหิตของฉันมันน่าจะลงโทษให้เจ็บปวดมิใช่หรือ

ยามที่เขาง้องอนวอนขอ ฉันกลับเกลียดขี้หน้าเขานัก

ยามห่างกันไกลทำไมใจจึงโหยหาละนะ มันคิดถึงจนบอกไม่ถูก

ทุกวัน ทุกเวลา เป็นเพราะอะไรนะ เหงารึ

อย่าไปลงโทษความเหงาเลย ไอ้เรามันเหงาทุกเวลาเหมือนกัน

ปากมันหัวเราะก็จริง เเต่ใจนี่ซิ มันเอาใจลำบากจริงโว้ยหัวใจฉัน

      เอาเถอะ ถึงจะรักอย่างไรรักขนาดไหน ฉันก็พยายามจะเลิกรักให้เด็ดขาด

วันนี้เเหละเราจะเลิก พอปีใหม่ฉันจะเป็นผู้มีหัวใจบริสุทธิ์ผุดผ่อง

มิเคยมีอะไรมากล้ำกลาย

หัวใจเเจ่มใสของฉันจะเริ่มให้ความรักเเก่ผู้คนทั่วโลก

ฉันจะเลิกนึกถึงเธอ...ให้ได้

       คอยดูกันไป  ฉัน---->เธอ  จะอยู่ในลักษณะที่ฉันมีหัวใจเป็นของฉันเสียที

สำหรับเธอ มันเรื่อง ของเธอ เเต่ฉันก็ต้องบอกเธอว่า"ลาก่อนความรู้สึกรักเธอ"

 

ปล.เมื่อคืนโทรไปหาใครคนหนึ่งประมานตีสอง

หาเเรงบัลดาลใจเขียนบล้อก

ตั้งคำถามเขาไม่เข้าเรื่องเอาซะเลย

จนกระทั้งตังในโทรศัพท์หมด

นั่นเเหล่ะ......ก็ยังไม่ได้คำตอบ

รู้สึกสะอิดสะเอียนกับคำพูดตัวเองตะหงิดๆ

เลยเกิดอาการดราม่า ติส!เเตก นิดหน่อย 

เเล้วก็ได้โคลงเรื่องมาเหมาะๆๆ อิอิ

เลยพรั่งพรูมันออกมา

ขอโทษผู้อ่านด้วยนะคะ สำหรับเอนทรี่นี้ เป็นเรื่อง เสพดราม่าค่ะ==!

ถ้าใครชอบหรือไม่ชอบอย่างไรก็อ่านๆๆ ไปเถอะค่ะ (นี่ฉันเป็นไรไปเนี๊ย><!)